Δευτέρα, 26 Σεπτεμβρίου 2016

Ας μιλήσουμε για τις Δευτέρες

    Ο κόσμος μισεί τις Δευτέρες. Δεν είχα συνειδητοποιήσει πόσο πολύ κατήφεια και απόγνωση κυκλοφορεί τις πρώτες ώρες της πρώτης ημέρας της εβδομάδας, μέχρι να ανοίξω προσωπικό λογαριασμό στο Facebook. Πρόσφατα λοιπόν, που μπήκα στο χορό των social media, κάθε Δευτέρα πρωί παρακολουθώ φίλους και γνωστούς να διηγούνται με δημιουργικό τρόπο -δεν μπορώ να πω- τη δυσαρέσκεια τους για τη μέρα που ξημέρωσε. Στον αντίποδα, κάθε Παρασκευή, το Facebook πανηγυρίζει. Χωρίς υπερβολή.

    Καταλαβαίνω. Δεν είναι ακριβώς μίσος για τη Δευτέρα. Είναι αγάπη για το Σαββατοκύριακο. Και η Δευτέρα έχει την ατυχία να είναι η μέρα που έπεται του weekend. Δεν έχει σημασία πόσο καλές προοπτικές έχει. Το μόνο που έχει σημασία είναι ότι θα χτυπήσει ξυπνητήρι και πρέπει να περιμένουμε πέντε ολόκληρα εικοσιτετράωρα για το επόμενο ΣΚ.


Τρίτη, 20 Σεπτεμβρίου 2016

To kill a mocking bird – Harper Lee


“You never really understand a person until you consider things from his point of view... Until you climb inside of his skin and walk around in it.” 

   Χρωστάω σε αυτό το βιβλίο ένα κείμενο. Το έχω διαβάσει εδώ και καιρό, αλλά δε θα φύγει από τη στοίβα δίπλα στο κρεβάτι αν δεν του αφιερώσω μερικές γραμμές. Μπορεί, βέβαια, να μη φύγει και ποτέ.

   Βρισκόμαστε στη δεκαετία του ’30 στον αμερικανικό νότο και ένα κορίτσι αφηγείται τις περιπέτειες της μικρής της πόλης όπως τις βιώνει η ίδια παρέα με τον αδερφό της. Τα παιδιά περιεργάζονται το μυστήριο ενός άντρα που φαίνεται να μένει κλεισμένος για χρόνια μέσα στο σπίτι, ενώ ο πατέρας τους, δικηγόρος, έρχεται αντιμέτωπος με την τοπική κοινότητα υπερασπιζόμενος δικαστικά έναν νέγρο.



Τρίτη, 30 Αυγούστου 2016

Ctrl+P (Εκτύπωση τώρα)































   Την ίδια στιγμή που ο μέσος άνθρωπος βγάζει περισσότερες φωτογραφίες από ποτέ, η φωτογραφία, σαν αντικείμενο, λείπει από τα περισσότερα σπίτια. Τα social media και τα σύγχρονα κινητά τηλέφωνα (τηλέφωνα?) έχουν προτρέψει την πλειονότητα των ανθρώπων να απαθανατίζουν κάθε στιγμή της ζωής τους. Φωτογραφίζουμε το φαγητό μας, το χτένισμά μας, το σκύλο μας, το σπίτι μας, τη βόλτα μας, το βιβλίο μας, κ.λπ. Αν δεν το βγάλαμε τόσο επιτυχημένη φωτογραφία ώστε να το ποστάρουμε κάπου, είναι σαν να μην έγινε ποτέ. Να μην παρεξηγηθώ, το βρίσκω πολύ διασκεδαστικό όλο αυτό και ενίοτε πολύ δημιουργικό. Τι γίνονται όμως αυτά τα υπεράριθμα ηλεκτρονικά αρχεία;


Κυριακή, 14 Αυγούστου 2016

Ο μεγάλος Γκάτσμπυ – Φράνσις Σκοτ Φιτζέραλντ







    Είδα την ταινία του Baz Luhrmann όταν βγήκε. Μου άρεσε η μουσική, μου άρεσαν τα σκηνικά και τα κοστούμια, αλλά είχα σχολιάσει ότι δεν μπόρεσα να καταλάβω τους χαρακτήρες. Και τι ήταν τόσο «υπέροχο» πια στον κύριο Γκάτσμπυ (Ο τίτλος στα ελληνικά είχε μεταφραστεί «Ο υπέροχος Γκάτσμπυ»). Αυτό το καλοκαίρι αποφάσισα να διαβάσω το κατά γενική ομολογία αριστούργημα του Φ.Σ. Φιτζέραλντ και να δω αν η δική μου ματιά στο έργο θα με οδηγήσει σε κάτι διαφορετικό. Και πραγματικά άξιζε…


Τετάρτη, 3 Αυγούστου 2016

Διακοπές

Ένα ολιγοήμερο ταξίδι οργανώνεται και ένας δημιουργικός νους ανυπομονεί. Πέρα από τα μαγιό, τα αντηλιακά, τα σορτσάκια, τα σανδάλια, στη βαλίτσα μου κάνω χώρο και για τα εργαλεία που θα με βοηθήσουν να κρατήσω τις διακοπές μου για πάντα!

Τα βιβλία που έχω διαβάσει σε διακοπές, πώς να το κάνουμε, πάντα θα είναι «εκείνα τα βιβλία που διάβασα σε εκείνες τις διακοπές». Και ο θαλασσινός αέρας που έχουν κρατήσει θα φυσάει όταν τα ξεφυλλίζω όσα χρόνια κι αν περάσουν.
Φέτος διαλέγω δύο κλασσικά μυθιστορήματα που μου έχουν ξεφύγει και είμαι σίγουρη ότι θα μου αρέσουν. Ο μεγάλος Γκάτσμπυ, του Φ.Σ. Φιτζέραλντ, αυτό το έχω ήδη ξεκινήσει, και To kill a mocking bird της Harper Lee. Αυτό το πήρα στα αγγλικά, αφενός, λόγω του εξαιρετικού εξωφύλλου της συγκεκριμένης έκδοσης και αφετέρου, γιατί η ελληνική μετάφραση του τίτλου (Όταν σκοτώνουν τα κοτσύφια) κάπως με ξένισε.
Ένα φρέσκο σημειωματάριο-sketchbook-ότι προκύψει, βασικά μολύβια και οι αγαπημένες μου φωτογραφικές μηχανές και είμαι έτοιμη...


Καλές διακοπές!


Δευτέρα, 1 Αυγούστου 2016

#booktag2016


Με έκανε tag στο Instagram η pebbles_flint για το #booktag2016 και την ευχαριστώ πολύ. Αν δεν ξέρεις τι είναι αυτό, απλά απαντάς σε κάποιες ερωτήσεις. Βγάζεις και μια φωτογραφία, αν θέλεις. Και κάνεις tag και άλλους, αν θέλεις.
Επειδή μου άρεσε το concept και έχει ενδιαφέρον, το ανεβάζω και στο blog.

1.      Πρώτο Fandom: Δεν ξέρω πώς να απαντήσω σε αυτό.
2.      Αγαπημένο βιβλίο: Βίος και πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά, Νίκος Καζαντζάκης
3. Αγαπημένη γυναίκα χαρακτήρας: Ελίζαμπεθ Μπένετ («Περηφάνια και Προκατάληψη», Τζέιν Όστεν)
4. Αγαπημένος άντρας χαρακτήρας: βασιλιάς Αλομπάρ, («Το άρωμα του ονείρου», Τομ Ρόμπινς)
5.      Αγαπημένη ώρα για διάβασμα: Κυριακή πρωί
6.      Σκληρό ή μαλακό εξώφυλλο: Μαλακό
7.      Τι διαβάζεις τώρα: «Ο μεγάλος Γκάτσμπυ», Φράνσις Σκοτ Φιτζέραλντ

Δύσκολο το παιχνίδι με τα αγαπημένα. Προσπάθησα.

Όποιος θέλει μπορεί να απαντήσει στις ερωτήσεις! Αφήστε σχόλια!  

Και αν δε με ακολουθείτε στο Instagram να το κάνετε. Αν θέλετε. Αλλά να το κάνετε. Ευχαριστώ.          @light_blue_pen



Δευτέρα, 25 Ιουλίου 2016

Οι ιστορίες ενός Μαυριτανού – Λέιλα Λάλαμι

«Αυτό που θέλεις, δεν μπορείς να το ζητάς, μπορείς μονάχα να το πάρεις.»

    Ο αποικισμός της Αμερικής μου κινούσε το ενδιαφέρον από μικρή. Χάζευα τα εικονογραφημένα μου βιβλία, που μιλούσαν για το Χριστόφορο Κολόμβο και απεικόνιζαν ευγενείς να δίνουν στους γηγενείς λαούς, χάντρες και χρωματιστές κορδέλες, με αντάλλαγμα πολύτιμα μέταλλα.  Έπειτα, η ταινία Ποκαχόντας, που κυκλοφόρησε το 1995, με βρήκε στην κατάλληλη ηλικία για να με συναρπάσει. Αρκετά χρόνια μετά, διαβάζω με το ίδιο αμείωτο ενδιαφέρον ένα μυθιστόρημα που αγγίζει την καρδιά του θέματος.


Τρίτη, 12 Ιουλίου 2016

Τα δέντρα

Μία φίλη, μου δώρισε ένα κόσμημα. Είναι ένα ασημένιο δεντράκι για το χέρι. Ακουμπά αέρινα σε μια λεπτή αλυσίδα. Δεν πατάει κάπου, δεν έχει ρίζες…

Μόλις το είδα, θυμήθηκα το βιβλίο της Μαργαρίτας Λυμπεράκη, «Τα δέντρα», που κάποτε πέρασε από τα χέρια μου. Από τα αγαπημένα μου μυθιστορήματα, γιατί η ηρωίδα είναι μια νέα γυναίκα με την οποία ταυτίστηκα, κάτι που σπάνια μου συμβαίνει όταν διαβάζω.

Σκεφτόμουν κι εγώ, όπως εκείνη, τα δέντρα και τους ανθρώπους. Κάποιοι άνθρωποι περνούν όλη τους τη ζωή απλώνοντας ρίζες. Στο σημείο όπου βρέθηκαν να μεγαλώνουν παίρνουν τροφή από το περιβάλλον τους και αποδίδουν άνθη, καρπούς. Άλλοι, απλώς φεύγουν. Κινούνται, λευκές σαΐτες στον ουρανό. Είναι και η εποχές τέτοιες, η υδρόγειος είναι πεπερασμένη, πολίτες του κόσμου. Έπειτα, υπάρχουν εκείνοι που δεν έχουν βρει ακόμα το πρόσφορο έδαφος για να ριζώσουν. Κι έτσι, γυρνούν, ψάχνουν. Τέλος, η πιο εύθραυστη κατηγορία. Αυτοί που ρίζωσαν, εκούσια ή ακούσια, σε έναν τόπο που δεν αγαπούν, που δεν τους φτάνει το νερό του να ξεδιψάσουν, και όμως μένουν. Γιατί τα δέντρα δεν μετακινούνται… Μόνο, δειλά, στρέφονται προς τον ήλιο.

Ή μήπως όχι;


Τρίτη, 5 Ιουλίου 2016

Ως εκ θαύματος – Κωνσταντίνος Τζούμας

« …άμα είσαι ωραίος τύπος και γουστάρεις ταξίδι χωρίς ντε και καλά προορισμό, είσαι μέσα, καλώς όρισες…»



   Ο Κωνσταντίνος Τζούμας είναι ένας άνθρωπος ξεχωριστός. Ακούω, κάποια πρωινά, την εκπομπή του, Café Society, στο ραδιοφωνικό σταθμό Εν Λευκώ και έχω γράψει σε αυτό εδώ το blog ότι θα ήθελα να τον δω σε κάποιο θέατρο, στο ρόλο του Δον Κιχώτη. Όσες φορές τον έχω πετύχει, τυχαία, συνήθως στο Κολωνάκι, μου έχει κάνει εντύπωση ο αέρας του.  Είναι από αυτούς που έχουν κάτι. Καιρό ήθελα να διαβάσω τα βιβλία του. Το «Ως εκ θαύματος» είναι το πρώτο στη σειρά.
   Η ιστορία αυτή μου αρέσει πολύ γιατί αποτελείται από στιγμές. Όπως έγιναν, όπως τις θυμάται ή όπως ήθελε να τις πει, καμία σημασία δεν έχει. Αυτοβιογραφία πλεγμένη από αφηγήσεις-αναμνήσεις και όνειρα. Πολύ ενδιαφέρουσα, με χιούμορ, θράσος και ρομαντισμό. Όπως πρέπει.