Οι ιστορίες ενός Μαυριτανού – Λέιλα Λάλαμι

«Αυτό που θέλεις, δεν μπορείς να το ζητάς, μπορείς μονάχα να το πάρεις.»

    Ο αποικισμός της Αμερικής μου κινούσε το ενδιαφέρον από μικρή. Χάζευα τα εικονογραφημένα μου βιβλία, που μιλούσαν για το Χριστόφορο Κολόμβο και απεικόνιζαν ευγενείς να δίνουν στους γηγενείς λαούς, χάντρες και χρωματιστές κορδέλες, με αντάλλαγμα πολύτιμα μέταλλα.  Έπειτα, η ταινία Ποκαχόντας, που κυκλοφόρησε το 1995, με βρήκε στην κατάλληλη ηλικία για να με συναρπάσει. Αρκετά χρόνια μετά, διαβάζω με το ίδιο αμείωτο ενδιαφέρον ένα μυθιστόρημα που αγγίζει την καρδιά του θέματος.

Τα δέντρα

Μία φίλη, μου δώρισε ένα κόσμημα. Είναι ένα ασημένιο δεντράκι για το χέρι. Ακουμπά αέρινα σε μια λεπτή αλυσίδα. Δεν πατάει κάπου, δεν έχει ρίζες…

Μόλις το είδα, θυμήθηκα το βιβλίο της Μαργαρίτας Λυμπεράκη, «Τα δέντρα», που κάποτε πέρασε από τα χέρια μου. Από τα αγαπημένα μου μυθιστορήματα, γιατί η ηρωίδα είναι μια νέα γυναίκα με την οποία ταυτίστηκα, κάτι που σπάνια μου συμβαίνει όταν διαβάζω.

Σκεφτόμουν κι εγώ, όπως εκείνη, τα δέντρα και τους ανθρώπους. Κάποιοι άνθρωποι περνούν όλη τους τη ζωή απλώνοντας ρίζες. Στο σημείο όπου βρέθηκαν να μεγαλώνουν παίρνουν τροφή από το περιβάλλον τους και αποδίδουν άνθη, καρπούς. Άλλοι, απλώς φεύγουν. Κινούνται, λευκές σαΐτες στον ουρανό. Είναι και η εποχές τέτοιες, η υδρόγειος είναι πεπερασμένη, πολίτες του κόσμου. Έπειτα, υπάρχουν εκείνοι που δεν έχουν βρει ακόμα το πρόσφορο έδαφος για να ριζώσουν. Κι έτσι, γυρνούν, ψάχνουν. Τέλος, η πιο εύθραυστη κατηγορία. Αυτοί που ρίζωσαν, εκούσια ή ακούσια, σε έναν τόπο που δεν αγαπούν, που δεν τους φτάνει το νερό του να ξεδιψάσουν, και όμως μένουν. Γιατί τα δέντρα δεν μετακινούνται… Μόνο, δειλά, στρέφονται προς τον ήλιο.

Ή μήπως όχι;

Ως εκ θαύματος – Κωνσταντίνος Τζούμας

« …άμα είσαι ωραίος τύπος και γουστάρεις ταξίδι χωρίς ντε και καλά προορισμό, είσαι μέσα, καλώς όρισες…»

   Ο Κωνσταντίνος Τζούμας είναι ένας άνθρωπος ξεχωριστός. Ακούω, κάποια πρωινά, την εκπομπή του, Café Society, στο ραδιοφωνικό σταθμό Εν Λευκώ και έχω γράψει σε αυτό εδώ το blog ότι θα ήθελα να τον δω σε κάποιο θέατρο, στο ρόλο του Δον Κιχώτη. Όσες φορές τον έχω πετύχει, τυχαία, συνήθως στο Κολωνάκι, μου έχει κάνει εντύπωση ο αέρας του.  Είναι από αυτούς που έχουν κάτι. Καιρό ήθελα να διαβάσω τα βιβλία του. Το «Ως εκ θαύματος» είναι το πρώτο στη σειρά.

   Η ιστορία αυτή μου αρέσει πολύ γιατί αποτελείται από στιγμές. Όπως έγιναν, όπως τις θυμάται ή όπως ήθελε να τις πει, καμία σημασία δεν έχει. Αυτοβιογραφία πλεγμένη από αφηγήσεις-αναμνήσεις και όνειρα. Πολύ ενδιαφέρουσα, με χιούμορ, θράσος και ρομαντισμό. Όπως πρέπει.

Ύβρις - Άτη - Νέμεσις - Τίσις

   Το τελευταίο μου post ήταν χαρακτήρα λατρευτικού, με προσανατολισμό προς το ελληνικό καλοκαίρι. Γράφτηκε και αναρτήθηκε στην εκπνοή της άνοιξης.

   Προφανώς, θεωρήθηκε «ύβρις» από τους θεούς και έκτοτε οι εξελίξεις ήταν κατακλυσμικές. Το καλοκαίρι ήρθε με βαρύ τσαμπουκά, οι χάρτες άλλαξαν, πρόσωπα απομυθοποιήθηκαν, η τράπουλα ανακατεύτηκε, αγαπημένα καφέ έκλεισαν, βιβλία στοίχειωσαν από το φάντασμα της ημιτελούς ανάγνωσης.

   Κλασσικό σενάριο. Μόλις αρχίσει να σε γλυκαίνει κάτι- ή κάποιος- σπεύδουν θεοί και δαίμονες να διαψεύσουν τα εγκώμια. Μπορεί έτσι να πρέπει.

  Με σύνεση, λοιπόν, και συγκρατημένο  πλέον ενθουσιασμό παίρνω ανάσα, επαναφορτίζω και επιστρέφω επίμονα, γιατί έτσι είναι ο χαρακτήρας μου, σε όλα τα ωραία που υπόσχεται αυτό το καλοκαίρι. Δυνατά αναγνώσματα,  δροσερά κοκτέιλ, θάλασσες, θερινά σινεμά, δανεικές μουσικές και γεύσεις. Και αναρτήσεις, γιατί τα ωραία, αν είσαι γενναιόδωρος, τα μοιράζεσαι. Θα τα λέμε.  

Εδώ στα μπαλκόνια αράζουν μπουκαμβίλιες

Σε αυτή την πόλη στα μπαλκόνια αράζουν μπουκαμβίλιες. Και γάτες. Και γέροι που ρουφάνε ρυθμικά ελληνικό καφέ. Και παρέες που τσουγκρίζουν ποτήρια παγωμένης μπύρας. Και όλοι κυνηγιούνται με τα κουνούπια. Ανάβουνε κεριά και καπνίζουν τσιγάρα. Παραγγέλνουν σουβλάκια. Ναι, γέλα εσύ, δεν ξέρεις. Χαζεύουν τις παρέες που περνάνε και βρίζουν τα αυτοκίνητα.

Τα αστέρια δεν τα βλέπουν, αλλά τι να γίνει. Εκεί είναι, δεν πάνε πουθενά. Θα τους βρούνε ή θα τα βρουν εκείνοι.

Δεν ήρθε ακόμα η ώρα να φύγω. Πες με ρομαντική –κατάντησε βρισιά- δε με νοιάζει.  

Όταν τελειώσουν όλα αυτά και η πόλη κλειστεί πάλι μέσα, το ξανασυζητάμε.

the games we play

Wax Tailor - The games you play

Beware of your reflection

Μετάξι – Αλεσσάντρο Μπαρίκκο

«Πάντα είναι δύσκολο να αντισταθείς στον πειρασμό να ξαναγυρίσεις, έτσι δεν είναι;»

Στην ακτή - Ίαν Μακ Γιούαν

«Αυτή ήταν ακόμη η εποχή – θα τελείωνε λίγο αργότερα σ’ αυτή τη διάσημη δεκαετία – όπου το να είσαι νέος ήταν ένα κοινωνικό φορτίο, ένα σημάδι ασχετοσύνης, μία αμυδρά ενοχλητική κατάσταση για την οποία ο γάμος ήταν η αρχή της ίασης.»

Ακυβέρνητες Πολιτείες – Στρατής Τσίρκας

«Γεροσόλυμα, Κάιρο, Αλεξάντρεια, είπε. Μες στις μεγάλες πολιτείες της ανατολής τριγυρνάμε, δίνουμε ραντεβού, ξαναχωρίζουμε, και από πάνω μας το ίδιο φεγγάρι. Μας κυνηγάει σα να μας μάχεται…»